Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

https://www.slideshare.net/promavroudis/aat-2" title="Aat 2" target="_blank">Aat 2

from http://www.slideshare.net/promavroudis" target="_blank">pro mavroudis
https://www.slideshare.net/promavroudis/aat-1-39626038" title="Aat 1" target="_blank">Aat 1

from http://www.slideshare.net/promavroudis" target="_blank">pro mavroudis

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Stephen Hawking

2. Harmonic Oscillators with Damping

1. Simple Harmonic Motion & Problem Solving Introduction

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Οι δεινόσαυροι ίσως χάθηκαν από «κολοσσιαία ατυχία» (για τους ίδιους)


Οι δεινόσαυροι μπορεί και να είχαν επιζήσει αν ο αστεροειδής που τους εξαφάνισε από τη Γη είχε χτυπήσει μερικά εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα ή αργότερα, αναφέρεται σε νέα έρευνα. Ίσως η εξαφάνισή τους να οφείλεται σε «κολοσσιαία ατυχία» σημειώνει ο Δρ Στιβ Μπρουσάτ του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

«Ήταν σαν μια τέλεια καταιγίδα από γεγονότα που έλαβαν χώρα, όταν οι δεινόσαυροι ήταν ευάλωτοι» αναφέρει στο BBC ο καθηγητής.

Για την έρευνα ένωσαν τις δυνάμεις τους 11 ειδικοί από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Από αυτήν προκύπτει ότι κάποια είδη δεινοσαύρων «πέθαιναν» λίγο προτού συμβεί το μοιραίο γεγονός.

Το μεγάλο ερώτημα είναι βέβαια αν εκείνη η σταδιακή παρακμή θα συνεχιζόταν χωρίς να χρειαστεί το χτύπημα του αστεροειδή που τους αποτελείωσε.

Οι ειδικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι παρά το γεγονός ότι ορισμένα είδη δεινοσαύρων (ιδίως χορτοφάγων) έσβηναν και πριν την πρόσκρουση, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν μακροπρόθεσμη εξαφάνιση.

Πάντως, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, αλλά και η ηφαιστειακή δραστηριότητα, είχαν ήδη κάνει αρκετά είδη εξαιρετικά ευάλωτα.

Ο Δρ Μπρουσάτ πιστεύει ότι αν ο αστεροειδής είχε χτυπήσει τη Γη μερικά εκατομμύρια χρόνια προτού οι περιβαλλοντικές συνθήκες επιδεινωθούν ή μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά, δίνοντας στους δεινόσαυρους το χρόνο να «ανασυνταχθούν», ίσως και να υπήρχαν σήμερα.

«Οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν για 160 εκατομμύρια χρόνια. Πέρασαν από πολλά σκαμπανεβάσματα, αλλά πάντα επιβίωναν. Μόνο που εμείς δεν θα ήμασταν εδώ να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, γιατί τα θηλαστικά δεν θα είχαν την ευκαιρία να αναπτυχθούν!» σημειώνει.

Φυσικά όλη αυτή η συζήτηση προκαλεί ενδιαφέροντα ερωτήματα: πώς θα είχαν αναπτυχθεί οι δεινόσαυροι αν δεν τους είχε χτυπήσει τόση... ατυχία; Θα είχαν την ίδια πορεία με αυτή των θηλαστικών;

O συντάκτης του BBC θέτει ένα χαριτωμένο ερώτημα στον καθηγητή: «Θα μπορούσαμε τώρα εμείς -σαν δεινόσαυροι- να κάνουμε αυτή τη συζήτηση;» 

«Όλα είναι πιθανά! Ποτέ μην λέτε ποτέ με την Εξέλιξη. Θα μπορούσαν οι δεινόσαυροι να είχαν αναπτύξει νοημοσύνη» απαντά ο Δρ Μπρουσάτ.

Την άποψη του συγκεκριμένου καθηγητή συμμερίζεται έως ένα σημείο και ο συνάδελφός του Σάιμον Κόνγουέι-Μόρις του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ.

Ο ίδιος σημειώνει ότι ακόμα και αν δεν είχε πέσει ο αστεροειδής, οι δεινόσαυροι δεν θα είχαν φτάσει μέχρι τις μέρες μας, καθότι άλλα είδη θα είχαν αναπτύξει νοημοσύνη και τη δυνατότητα να κατασκευάσουν εργαλεία.

«Δεν μπορούμε να ξανατρέξουμε την ταινία της ζωής και να πούμε τι θα είχε συμβεί αν ένα γεγονός σε άλλη στιγμή θα είχε οδηγήσει σε μαζική εξαφάνιση» συμπληρώνει ο Δρ Ρίτσαρντ Μπάτλερ του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ.
«Πάντως, το συγκεκριμένο γεγονός ήρθε σε πολύ κακή στιγμή» συμφωνεί και ο ίδιος.
Την όλη συζήτηση συνοψίζει από μια άλλη οπτική γωνία ο Δρ Πολ Μπάρετ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. «Η νέα αυτή έρευνα δείχνει ότι ορισμένα είδη δεινοσαύρων παρήκμαζαν και πριν το χτύπημα του αστεροειδή» αναφέρει.
Ο ίδιος συμπλήρωνει ότι από τα ευρήματα της έρευνας ουσιαστικά η επιβεβαιώνεται η θεωρία ότι το ξαφνικό χτύπημα ήταν αυτό που οδήγησε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον μακροπρόθεσμο παράγοντα, όπως η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο τέλος της Κρητιδικής Περιόδου.
Newsroom ΔΟΛ

Η Γη έκανε τη Σελήνη… λεμόνι


Σαντα Κρουζ, Καλιφόρνια
Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι επιστήμονες αναζητούσαν την αιτία για το ολίγον επίμηκες σχήμα της Σελήνης που όπως λένε πολλοί θυμίζει... λεμόνι. Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια Σάντα Κρουζ υποστηρίζουν ότι βρήκαν την απάντηση στο μυστήριο.

Ο συνδυασμός
Η Σελήνη σύμφωνα με τη κρατούσα θεωρία δημιουργήθηκε, όταν ένα διαστημικό σώμα μεγέθους περίπου όσο ο πλανήτης Αρης έπεσε πάνω στη Γη πριν από περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια έτη.
Η κολοσσιαία σύγκρουση εκτόξευσε τεράστιες ποσότητες υλικών στο Διάστημα, μέρος των οποίων τέθηκαν σε τροχιά γύρω από τη Γη και προοδευτικά συγκολλήθηκαν δημιουργώντας τον φυσικό μας δορυφόρο.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, όταν σχηματίστηκε η Σελήνη βρισκόταν πιο κοντά στη Γη από ό,τι σήμερα και έτσι ήταν πολύ πιο ευάλωτη στις βαρυτικές και παλιρροϊκές δυνάμεις του πλανήτη μας.
Επιπλέον σύμφωνα με τη νέα μελέτη η Σελήνη αρχικά περιστρεφόταν γύρω από τον άξονα της ταχύτερα από ότι σήμερα. Ο συνδυασμός της ταχύτερης περιστροφής της και των ισχυρών παλιρροϊκών δυνάμεων που δεχόταν από τη Γη μετέβαλε το σχήμα της Σελήνης. Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature». 
Newsroom ΔΟΛ

Μηχανικές μέλισσες για γονιμοποίηση φυτών και άλλες χρήσεις


Ρομποτικές μέλισσες, οι οποίες θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη γονιμοποίηση φυτών, τη διεξαγωγή επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης, την εξερεύνηση επικίνδυνων περιβαλλόντων, μετεωρολογικές παρατηρήσεις κ.α. αναπτύσσουν ερευνητές του Harvard University.
Βασική έμπνευση πίσω από το πρόγραμμα των «RoboBees», είναι η βιολογία και η συμπεριφορά των μελισσών. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του προγράμματος, στόχος είναι η εμπνευσμένη από τη Φύση έρευνα να οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση σχετικά με τη μίμηση της συλλογικής συμπεριφοράς και «νοημοσύνης» μιας αποικίας μελισσών, καθώς και η ανάπτυξη νέων πρωτοποριακών μεθόδων για τον σχεδιασμό και τη δημιουργία ενός ηλεκτρονικού υποκατάστατου νευρικού συστήματος ικανού να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στα δεδομένα μεταβαλλόμενων περιβαλλόντων, εξελίσσοντας παράλληλα το αντικείμενο της κατασκευής μικροσκοπικών μηχανικών ιπτάμενων συσκευών.
Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της Washington Post, ρομποτικές μέλισσες τέτοιου είδους θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμες για την αντιμετώπιση του σημαντικού προβλήματος της μείωσης του πληθυσμού των μελισσών (Colony Collapse Disorder). Των ερευνητών ηγείται ο Ρόμπερτ Γουντ, και μόλις αποδειχθεί ότι οι RoboBees είναι σε θέση να ελιχθούν εν πτήσει και να μεταφέρουν τα φορτία γύρης τους σε μεγάλες αποστάσεις, ενδεχομένως να είναι δυνατή η αντικατάσταση μιας αποικίας μελισσών με ένα σμήνος ρομποτικών υποκατάστατων.
Η ανάπτυξη των RoboBees έχει να κάνει με μια σειρά τεχνολογικών καινοτομιών, που προέρχονται από πολλούς τομείς έρευνας: «έξυπνοι» αισθητήρες απαιτούνται για τον εντοπισμό των ανθών, αναλαμβάνοντας τους ρόλους που έχουν σε ένα έντομο οι κεραίες και τα μάτια. Επίσης, απαιτούνται συσκευές ασύρματης επικοινωνίας και μικροσκοπικές φορητές πηγές ενέργειας, καθώς και προηγμένες τεχνικές για να είναι δυνατή η σταθεροποίησή τους εν πτήσει.
Οι ερευνητές του Χάρβαρντ συνεργάζονται με το Τμήμα Βιολογίας του Northeastern University και την Centeye, μια εταιρεία μικροηλεκτρονικών στην Ουάσιγκτον, η οποία θα συνεισφέρει με τεχνογνωσία. Η χρηματοδότηση προέρχεται από το National Science Foundation, στο πλαίσιο του προγράμματος Expeditions in Computing
Πώς δημιουργούνται οι πτυχώσεις του εγκεφάλου ;

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Univers de particules

Univers de particules
Univers de particules