Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Διάθλαση Ολική ανάκλαση 
download it 
2ος Νόμος του Νεύτωνα

Vieta
Γεωγραφία Σεισμοί Νικολέτα Αμανατίδου

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Κάρτ ποστάλ από τον Άρη !

Ερωτήσεις στα ηλ. κυκλώματα

Ηλεκτρικό κύκλωμα – Ηλεκτρικό ρεύμα

Φορτία σε κίνηση

1.Τι είναι το ηλεκτρικό κύκλωμα ;


2. Να σχεδιάσετε ένα κύκλωμα  και να επισημάνετε τα μέρη του .


3.Ποια η διαφορά μεταξύ ενός κλειστού και ενός ανοικτού κυκλώματος ;


4. Πότε μπορούμε να πούμε ότι έχουμε ρεύμα σε ένα   κύκλωμα ;

    Ποια είναι η αιτία της δημιουργίας ρεύματος σε ένα κλειστό  κύκλωμα ;



5. Πώς μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι κυκλοφορεί ηλεκτρικό 
    ρεύμα  στο κύκλωμα ;
    α) ………………………………………………………………………………………..
    β)…………………………………………………………………………………………
    γ)………………………………………………………………………………………….


6. Τι ενεργειακές μετατροπές συμβαίνουν σε κύκλωμα με πηγή  
    και λαμπάκι ;

7. Γιατί όταν ένας αγωγός διαρρέεεται από ρεύμα θερμαίνεται ;


Heisenberg Werner
Niels Bohr 2
ΚΥΛΑΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΗ ΓΗ ή ΣΤΟΝ ΑΡΗ ; 
ΠΗΓΗ : PHYSICS4U/GR

THE YELLOWSTONE NATIONAL PARK

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Τα νετρίνα επιμένουν ...

Τι είναι τα νετρίνο
  Tα νετρίνo είναι ηλεκτρικά ουδέτερα, με πολύ μικρή μάζα, υποατομικά σωματίδια που σπάνια αλληλεπιδρούν με την  ύλη, δηλαδή περνάνε άνετα μέσα από τοίχους και πλανήτες παρότι υπάρχουν παντού καθώς παράγονται από τις πυρηνικές αντιδράσεις στο εσωτερικό του Ήλιου.
Σύμφωνα με τη θεωρία της Ειδικής Σχετικότητας του Αινστάιν (1905), κανένα σώμα ή σωματίδιο δεν μπορεί να κινείται με ταχύτητα μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός (299.792.458 μέτρα το δευτερόλεπτο). Όλες οι μέχρι σήμερα έρευνες είχαν επιβεβαιώσει ή τουλάχιστον δεν είχαν ακυρώσει το παραπάνω «αξίωμα» της ειδικής θεωρίας της Σχετικότητας. Τα αποτελέσμα όμως του πειράματος OPERA έφεραν τα πάνω-κάτω και έβαλαν φωτιά στα ίδια τα θεμέλια της Σύγχρονης Φυσικής.
Άσκηση στην ευθ. ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Εικόνες από την Ασία
ΔΙΑΛΥΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

Ασκήσεις Διαλυμάτων

Κιόσης Χρήστος - Κοσμίδης Σωτήρης USA

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

ΛΥΣΕΙΣ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΦΥΣΙΚΗΣ Α' ΛΥΚ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Νόμοι αερίων Κινητική Θεωρία
11 ασκήσεις ταλαντώσεων

Η Κίνηση είναι μια ιδιότητα της ύλης

1η εργασία 
2η εργασία
3η εργασία
4η εργασία
5η εργασία
6η εργασία
7η εργασία
8η εργασία
9η εργασία
φλοιός της γης
 Κύκλωμα
Ο Νόμος του ΟΗΜ
Ο Νόμος του ΟΗΜ για αντιστάτη
Ανδεις Περού
Γεωμετρία Β' Λυκείου
Αλγεβρα Β Λυκείου (Πολυώνυμα)
Ερωτήσεις Χημείας Α' Λυκείου
 Κουλόμπ
τα πάντα για το ηλεκτρικό ρεύμα
Χημεία Θετικής Κατ Γ Λυκείου 1,2,3 Διαγωνίσματα
Απαντήσεις των Διαγωνισμάτων 1,2,3.
Ερωτήσεις Χημείας Α' Λυκείου

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Επανάληψη Οι φυσικοί αριθμοί 
 Βαρύτητα 
Η ολογραφική αρχή

Ιστορία και εξέλιξη των ιδεών στη Φυσική

Από την εποχή που ο άνθρωπος εμφανίστηκε πάνω στη Γη άρχισε να αναρωτιέται για το πώς δημιουργήθηκε ο ίδιος και ο κόσμος στον οποίο ζει καθώς και για το ποιες δυνάμεις και νόμοι διέπουν τα φυσικά φαινόμενα που παρατηρεί γύρω του. Στους περισσότερους λαούς τις απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα είχαν αναλάβει να δίνουν οι ιερείς και οι άρχοντες, οι οποίοι δεν αισθάνονταν την ανάγκη να τις δικαιολογούν ή να τις συζητούν.
Οι αρχαίοι Έλληνες, όμως, ήταν ιστορικά οι πρώτοι άνθρωποι που επιχείρησαν μια διεξοδική έρευνα του Σύμπαντος, δηλαδή μια συστηματική συλλογή γνώσης βασισμένη στην ανθρώπινη λογική, με λίγους περιορισμούς από οποιοδήποτε ιερατείο. Όσοι από αυτούς προχώρησαν σ’ αυτήν την έρευνα, δηλαδή στην προσπάθεια κατανόησης της φύσης, βασιζόμενοι στον ορθολογισμό και χωρίς να επιζητήσουν τη βοήθεια της διαίσθησης, της έμπνευσης ή της αποκάλυψης, ονομάστηκαν φιλόσοφοι. Χωρίς αμφιβολία υπήρχαν σοφοί άνθρωποι, ακόμη και ορθολογιστές, πριν από τους Έλληνες, αλλά δεν γνωρίζουμε σήμερα τα ονόματά τους. Ο λόγος είναι ότι ο Ελληνικός πολιτισμός άφησε πίσω του μια ορθολογιστική φιλοσοφία καταγεγραμμένη σε γραπτά κείμενα, η οποία, όπως θα δούμε, αποτέλεσε τον πρόγονο της σύγχρονης επιστήμης.
Η φιλοσοφία μπορεί, γενικά, να ασχοληθεί με τη διερεύνηση δύο διαφορετικών «κόσμων», του «εσωτερικού» και του «εξωτερικού». Στην πρώτη περίπτωση επικεντρώνεται στη συνείδηση των ανθρώπων, αναζητώντας την κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, δηλαδή της ηθικής, των κινήτρων και των αντιδράσεων των ανθρώπων. Στη δεύτερη περίπτωση επικεντρώνεται στον γύρω κόσμο, επιχειρώντας μια διερεύνηση του αντιληπτού Σύμπαντος ή, με άλλα λόγια, της φύσης. Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος της πρώτης τάσης στην αρχαία Ελλάδα ήταν ο  Πλάτωνας, μαθητής του μεγάλου Σωκράτη, ενώ ο πιο γνωστός εκπρόσωπος της δεύτερης ήταν ο Αριστοτέλης, μαθητής του Πλάτωνα. Αξίζει να επισημάνουμε το γεγονός ότι μέσα σε διάστημα μόνο πενήντα χρόνων ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός έδωσε στον κόσμο αυτά τα δύο συστήματα φιλοσοφίας που διαμορφώνουν, ακόμη και σήμερα, τα δύο βασικά φιλοσοφικά ρεύματα.
Οι φιλόσοφοι που ακολούθησαν τη δεύτερη εναλλακτική οδό, δηλαδή το δρόμο του Αριστοτέλη, ονομάστηκαν φυσικοί φιλόσοφοι, και για πολλούς αιώνες μετά από την ακμή του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού η μελέτη των φαινομένων της φύσης συνεχίστηκε να ονομάζεται Φυσική Φιλοσοφία. Η σύγχρονη έκφραση που χρησιμοποιείται στη θέση της, Φυσική Επιστήμη ή απλά Επιστήμη (αγγλικά Science από τη λατινική λέξη scientia που σημαίνει επιστήμη, γνώση) δεν καθιερώθηκε παρά σχετικά πρόσφατα, μόλις τον δέκατο ένατο αιώνα. Ακόμη και σήμερα το υψηλότερο πανεπιστημιακό πτυχίο, που απονέμεται στη δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες για σπουδές στις φυσικές επιστήμες, έχει τον τίτλο Διδάκτωρ Φιλοσοφίας (Philosophiae Doctor, PhD). Η λέξη Φυσική, επομένως, είναι μια συντομευμένη μορφή του όρου «Φυσική Φιλοσοφία» και, στην αρχική της έννοια, περιλάμβανε όλους του κλάδους των φυσικών επιστημών. Καθώς όμως το πεδίο των Φυσικών Επιστημών γινόταν ολοένα και βαθύτερο και ευρύτερο και καθώς οι πληροφορίες που συσσωρεύονταν γίνονταν ολοένα και πιο πολλές, οι φυσικοί φιλόσοφοι έπρεπε να εξειδικευθούν, διαλέγοντας κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση της επιστημονικής προσπάθειας ως πεδίο εργασίας τους. Οι ειδικοί αυτοί έλαβαν ξεχωριστά ονόματα και άρχισαν να διαχωρίζονται από τον παλιότερα ενιαίο χώρο της Φυσικής Φιλοσοφίας.
Η μελέτη των αφηρημένων σχέσεων μορφής και αριθμών ονομάστηκε Μαθηματικά. Η μελέτη της θέσης και της κίνησης των ουράνιων σωμάτων ονομάστηκε Αστρονομία (από τις ελληνικές λέξεις αστήρ και νόμος). Η μελέτη των φυσικών χαρακτηριστικών της Γης, στην οποία ζούμε, ονομάστηκε Γεωλογία. Η μελέτη της σύστασης και των αλληλεπιδράσεων των ουσιών ονομάστηκε Χημεία. Η μελέτη της δομής, της λειτουργίας και των αλληλεπιδράσεων των ζωντανών οργανισμών ονομάστηκε Βιολογία, και ούτω καθεξής. Ο όρος Φυσική έμεινε να περιγράφει τη μελέτη εκείνων των κατευθύνσεων της φύσης, που παρέμειναν μετά την αφαίρεση των ειδικοτήτων που αναφέραμε παραπάνω. Για το λόγο αυτό η Φυσική κατέληξε σήμερα να περιλαμβάνει ένα μάλλον ετερογενές σύνολο γνώσεων, που είναι δύσκολο να περιγραφεί με ένα γενικό ορισμό. Σίγουρα πάντως περιλαμβάνει φαινόμενα όπως η κίνηση, η θερμότητα, το φως, ο ήχος, ο ηλεκτρισμός και ο μαγνητισμός. Όλα τα παραπάνω αποτελούν μορφές ενέργειας, οπότε η μελέτη της (κλασικής) Φυσικής μπορεί να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει, κυρίως, μια μελέτη των αλληλεπιδράσεων της ύλης με την ενέργεια. Αυτός ο ορισμός μπορεί να ερμηνευθεί είτε με τη στενή είτε με την ευρεία έννοια. Αν ερμηνευθεί με τη στενή έννοια, τότε καταλήγουμε στο περιεχόμενο των σπουδών ενός «τυπικού» Τμήματος Φυσικής. Αν όμως ερμηνευθεί με την ευρεία, τότε η Φυσική μπορεί να θεωρηθεί ότι συμπεριλαμβάνει και ένα μεγάλο τμήμα από τις υπόλοιπες κατευθύνσεις των Φυσικών Επιστημών. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τελευταία, ευρεία, ερμηνεία είναι αυτή που επικράτησε κατά τον εικοστό αιώνα.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η διαφοροποίηση των φυσικών επιστημών σε ειδικότητες είναι, τελικά, μια τεχνητή κατάταξη. Ενόσω το επίπεδο των γνώσεων ήταν ακόμη σχετικά χαμηλό, η διάκριση ήταν χρήσιμη και φαινόταν φυσιολογική. Ήταν δυνατό για κάποιον άνθρωπο να σπουδάζει Αστρονομία ή Βιολογία χωρίς να ασχολείται με τη Χημεία ή τη Φυσική, ή ακόμη και να σπουδάζει είτε μόνο Φυσική είτε μόνο Χημεία ξεχωριστά. Με τον καιρό και τη συσσώρευση της γνώσης, όμως, τα σύνορα των ειδικοτήτων έγιναν ασαφή και τελικά πολλές ειδικότητες επικαλύφθηκαν κατά ένα μέρος, με αποτέλεσμα οι τεχνικές και οι μέθοδοι μιας επιστήμης να χρησιμοποιηθούν και από τις υπόλοιπες. Για παράδειγμα, στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα οι φυσικές τεχνικές επέτρεψαν τον προσδιορισμό της χημικής σύστασης και της φυσικής δομής των άστρων. Έτσι γεννήθηκε η επιστήμη της  Αστροφυσικής. Η μελέτη των ταλαντώσεων που διεγείρονται στο στερεό τμήμα της Γης από τους σεισμούς δημιούργησε τη Γεωφυσική. Η μελέτη των χημικών ουσιών με μεθόδους της Φυσικής απετέλεσε τη Φυσική Χημεία. Τέλος η Χημεία, με τη σειρά της, εισχώρησε στη μελέτη της Βιολογίας για να δημιουργήσει αυτό που σήμερα ονομάζουμε Μοριακή Βιολογία.
Όσον αφορά στα Μαθηματικά, αυτά από την αρχή αποτέλεσαν βασικά εργαλεία των φυσικών πολύ περισσότερο απ’ όσο των χημικών ή των βιολόγων. Σήμερα η ανάγκη της γνώσης των Μαθηματικών στις φυσικές επιστήμες έχει αυξηθεί σημαντικά, ενώ παράλληλα η παραπάνω διαφοροποίηση εξακολουθεί να ισχύει. Έτσι βρισκόμαστε στο σημείο όπου τα Μαθηματικά θεωρούνται απαραίτητα εργαλεία στις υπόλοιπες κατευθύνσεις των φυσικών επιστημών. Από την άλλη πλευρά, όμως, η έρευνα για τις βασικές αρχές της Φυσικής έχει γίνει τόσο εξειδικευμένη, ώστε κατέληξε να είναι πολύ δύσκολη η διαφοροποίηση ανάμεσα σε έναν «εφαρμοσμένο Μαθηματικό» και σε έναν «θεωρητικό Φυσικό». Στο σημείο αυτό θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι οι μαθηματικοί που συνεισέφεραν στην ανάπτυξη της Φυσικής ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Στην πρώτη ανήκουν αυτοί που περιέγραψαν ή έλυσαν, με τη βοήθεια των μαθηματικών, γνωστά προβλήματα που ανήκουν στη Φυσική ή άπτονται, έστω, της Φυσικής, όπως ήταν, για παράδειγμα, οι Λαγκράνζ (Joseph Louis Compte de Lagrange, 1736-1813), Γκάους (Johann Carl Friedrich Gauss, 1777-1855),  Πουανκαρέ (Jules Henri Poincaré, 1854-1912) κλπ. Στη δεύτερη ανήκουν αυτοί  που  δημιούργησαν θεωρίες σε εντελώς αφηρημένα αντικείμενα (ή σε μοντέλα που δεν φαινόταν να έχουν σχέση με την παρατηρούμενη Φύση και τις ιδιότητές της), των οποίων όμως τα αποτελέσματα βρήκαν εφαρμογή στη Φυσική εκ των υστέρων, όπως, για παράδειγμα, είναι η μη αντιμεταθετική άλγεβρα του Χάμιλτον (Sir William Rowan Hamilton, 1805-1865), οι ομάδες Λι (Sophus Lie, 1842-1899), οι τανυστές Ρίμαν (Georg Friedrich Bernhard Riemann, 1826-1866) κλπ.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί μεγάλοι επιστήμονες που έζησαν τον δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα μπορούν να καταταγούν σε διαφορετικές ειδικότητες, ανάλογα με το πρίσμα υπό το οποίο παρατηρεί κανείς το έργο τους. Για παράδειγμα οι Ζοζέφ-Λουί Γκε-Λισάκ (Joseph-Louis Gay-Lussac, 1778–1850) και Μάικλ Φάραντέι (Michael Faraday, 1791-1867) μπορεί να θεωρηθούν και ως χημικοί, ενώ στο παρόν σύγγραμμα τους αναφέρουμε ως φυσικούς. Από την άλλη μεριά οι Χόιχενς (Christiaan Huygens, 1629-1695), Νιούτον (Sir Isaac Newton, 1642-1727), Κουλόν (Charles Augustin de Coulomb, 1736-1806), Γαλιλαίος (Galileo Galilei, 1564-1642) και Κίρχοφ (Gustav Robert Kirchhoff, 1824-1887) από πολλούς θεωρούνται ως μαθηματικοί, ενώ και πάλι εδώ τους κατατάσσουμε ως φυσικούς.
Σημειώσεις του Χ.Βάρβογλη στο μάθημα Ιστορία και εξέλιξη των ιδεών στη Φυσική

Η κβαντική παραξενιά του νερού κάνει δυνατή την ύπαρξη του

Οι ζωοποιές ιδιότητες του νερού στηρίζονται σε μια λεπτή ισορροπία, λένε οι επιστήμονες. Αποδεικνύεται ότι η ζωή όπως την ξέρουμε στηρίζεται σε μια τυχαία, αλλά απίστευτα λεπτή, ισορροπία των κβαντικών δυνάμεων.
Το νερό είναι ένα από τα πιο παράξενα υγρά του πλανήτη, και πολλές από τις πιο περίεργες ιδιότητες του το καθιστούν ζωογόνο. Για παράδειγμα, η υψηλότερη πυκνότητα του που έχει ως υγρό παρά ως πάγος του επιτρέπει να επιπλέει στο νερό, βοηθώντας έτσι να επιβιώσουν τα ψάρια κάτω από παγωμένες λίμνες και ποτάμια. Και σε αντίθεση με πολλά άλλα υγρά, χρειάζεται πολλή θερμότητα για να θερμανθεί  ακόμα και λίγους βαθμούς Κελσίου, ένα χαρακτηριστικό που επιτρέπει στα θηλαστικά να ρυθμίσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους.
Όμως πρόσφατες προσομοιώσεις σε υπολογιστή δείχνουν ότι στην κβαντομηχανική οφείλει το νερό αυτά τα ζωοποιά χαρακτηριστικά. Τα περισσότερα από αυτά οφείλονται στους ασθενείς δεσμούς υδρογόνου που συγκρατούν τα μόρια του νερού H2O μαζί σε μια δικτυωμένη δομή. Για παράδειγμα, οι δεσμοί του υδρογόνου είναι αυτοί που συγκρατούν τα μόρια του πάγου σε μια πιο ανοικτή δομή σε σχέση με το υγρό νερό, οδηγώντας το έτσι σε μια χαμηλότερη πυκνότητα. Αντίθετα, χωρίς δεσμούς υδρογόνου, τα υγρά μόρια του νερού θα κινούνταν ελεύθερα και θα καταλάμβαναν περισσότερο χώρο από ό,τι στις άκαμπτες δομές του στερεού πάγου.
Ωστόσο, σε προσομοιώσεις που περιλαμβάνουν τα κβαντικά φαινόμενα, τα μήκη των δεσμών του υδρογόνου αλλάζουν διαρκώς χάρη στην αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg, η οποία μας λέει ότι κανένα μόριο δεν μπορεί να έχει μια σαφή θέση σε σχέση με τα άλλα. Αυτό βεβαίως αποσταθεροποιεί το δίκτυο των δεσμών του υδρογόνου, αφαιρώντας τους πολλές από τις ειδικές ιδιότητες του νερού., εξηγεί ο  Philip Salmon του Πανεπιστημίου Bath στη Βρετανία.
Το πώς όμως το νερό εξακολουθεί να υπάρχει σαν ένα δίκτυο δεσμών του υδρογόνου, αντίθετα με αυτές τις αποσταθεροποιητικές συνέπειες της κβαντομηχανικής, ήταν ένα μυστήριο.
Το 2009, ο θεωρητικός Thomas Markland, από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και οι συνεργάτες του πρότειναν ένα λόγο για τον οποίο η εύθραυστη δομή του νερού δεν καταρρέει εντελώς. Υπολόγισαν ότι η αρχή της αβεβαιότητας πρέπει να επηρεάζει επίσης και τα μήκη των δεσμών σε κάθε μόριο του νερού, και πρότεινε ότι γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να ενισχυθεί η έλξη μεταξύ των μορίων και να διατηρείται έτσι το δίκτυο των δεσμών του υδρογόνου.
«Το νερό έχει τυχαία δύο κβαντικά φαινόμενα που ακυρώνουν το ένα το άλλο», λέει ο Markland.
Μέχρι πρόσφατα, όμως, δεν υπήρχε τρόπος για να ανακαλύψει αν υπάρχει καμία μεταβολή στο μήκος του δεσμού στο μόριο του νερού.
Τώρα, η ομάδα του Philip Salmon έχει χρησιμοποιήσει το λεγόμενο βαρύ ύδωρ, του οποίου τα δύο άτομα του κανονικού υδρογόνου αντικαταστάθηκαν με δευτέριο. Αυτό το ισότοπο του υδρογόνου περιέχει ένα νετρόνιο στον πυρήνα, καθώς και ένα πρωτόνιο. Η επιπλέον μάζα καθιστά το νερό λιγότερο ευάλωτο σε κβαντική αβεβαιότητα. «Είναι σαν να έχουμε τη μισή αβεβαιότητα», υποστηρίζει ο Chris Benmore, του Εργαστηρίου Argonne στο Ιλλινόις, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη.
Ο Salmon και οι συνεργάτες του εκτόξευσαν ακτίνες νετρονίων πάνω σε διαφορετικές εκδόσεις του νερού, και μελέτησε τον τρόπο που αναπήδησαν τα άτομα – ένας ακριβής τρόπος για να μετρήσουμε τα μήκη των δεσμών. Αυτοί επίσης αντικατέστησαν στο νερό τα κανονικά άτομα οξυγόνου με βαρύτερα άτομα, κάτι που τους επέτρεψε να καθορίσουν ποιοί δεσμοί μέτρησαν.
Διαπίστωσαν λοιπόν ότι ο δεσμός υδρογόνου-οξυγόνου ήταν ελαφρώς μεγαλύτερος από ότι του δευτέριου-οξυγόνου, το οποίο είναι αυτό που θα περίμενε κανείς, αν η κβαντική αβεβαιότητα επηρεάζει τη δομή του νερού. “Κανείς δεν το είχε μετρήσει ποτέ", λέει ο Benmore.
Έχουμε συνηθίσει στην ιδέα ότι οι φυσικές σταθερές του Κόσμου έχουν τελειοποιηθεί για την ύπαρξη της ζωής. Τώρα φαίνεται ότι οι κβαντικές δυνάμεις του νερού μπορούν να προστεθούν σε αυτήν τη "μόλις σωστή” λίστα.
Πηγή: New Scientist και physics4u.blogspot.com

Εικονικά πειράματα Ηλεκτρισμού
Τι είναι κύκλωμα , τι είναι πηγή , πώς δημιουργείται ένα απλό ηλεκτρικό κύκλωμα , Ένταση ρεύματος και μέτρησή της , τάση ή διαφορά δυναμικού ,Μέτρηση της διαφοράς δυναμικού ,  Νόμος του ΟΗΜ .

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

ΣΘΕΝΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΙΟΝΤΩΝ 
Πίνακας αλάτων

χρήσιμες αποδείξεις 
συνέχεια
1ος Θερμοδυναμικός Νόμος
2ος Θερμοδυναμικός Νόμος
ΥΛΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΝΩΣΕΙΣ ΜΙΓΜΑΤΑ
ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΝΩΣΕΩΝ ΜΙΓΜΑΤΩΝ
Μετατροπές μονάδων σελ 1
Μετατροπές μονάδων σελ. 2

τώρα λύνουμε !!!

σελίδα 1
σελίδα 2
Σχέση μάζας Βάρους 
Μάζα vs Βάρος

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Πυκνότητα

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Univers de particules

Univers de particules
Univers de particules